Ακολουθεί το mail μιας καλής αναγνώστριας. Δεν την ρώτησα πριν το δημοσιεύσω, αλλά απέκρυψα όλα τα στοιχεία που μπορούν να κάνουν φανερή την ταυτότητά της. Με την ευκαιρία, να παροτρύνω για μια ακόμα φορά τους πάντες –και ειδικά τους νέους δημοσιογράφους- να δημιουργήσουν το δικό τους μπλογκ και να γράφουν εκεί τις απόψεις τους και τις εμπειρίες τους. Αξίζει τον κόπο.




Φίλε Πιτσιρίκο

Ύστερα από πέντε ημέρες ασταμάτητων σκέψεων κατέληξα στο συμπέρασμα ότι την Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου με απήγαγαν εξωγήινοι. Μέχρι χθες το βράδυ ήμουν σοκαρισμένη και δεν μπορούσα να κατανοήσω τι πραγματικά μου συνέβη στην μεγάλη πορεία της 15ης Δεκεμβρίου. Τώρα όμως είμαι βέβαιη και έχω καταλήξει στην πιο λογική εξήγηση. Επέτρεψε μου όμως να σου περιγράψω το πώς οδηγήθηκα από τα αλλεπάλληλα σοκ στο συμπέρασμα ότι έπεσα θύμα απαγωγής από εξωγήινους.

Την Τετάρτη το πρωί, φόρεσα το καλό μου κασκολάκι, έβαλα το Μaalox στην τσάντα και άρχισα να οδεύω προς την… επανάσταση (δεν μπορούσα να φανταστώ καλύτερη εκδοχή για την συγκεκριμένη ημέρα).

Βρέθηκα στην Ομόνοια να απολαμβάνω την μεγαλύτερη και πιο ελπιδοφόρα λαοθάλασσα της ζωής μου. Το πρώτο μου mini σοκ το υπέστη όταν έριξα μια ματιά στα πανό του ΠΑΜΕ. Έχοντας πάρει μια πολύ καλή γεύση του τι εστί γραφικότητα, κατευθύνθηκα προς το Πολυτεχνείο να βρω τα φιλαράκια μου.

Η πορεία ξεκίνησε και εγώ -έχοντας ξεροβήξει δυο τρεις φορές- ήμουν έτοιμη να πιάσω όλα τα ντεσιμπέλ της φωνής μου. Η ντουντούκα έδινε το… σύνθημα, οι πιτσιρίκες δίπλα μου «έπιαναν» δυο τρεις λέξεις και τις φώναζαν και αυτές με την σειρά τους και εγώ μόλις είχα υποστεί το δεύτερο μου σοκ. Δεν έθετα πλέον ζήτημα επανάστασης.
Επανάσταση χωρίς -τουλάχιστον- την πλειοψηφία των διαδηλωτών να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους έχει βγει στον δρόμο δεν νοείται για μένα.

Λίγο αργότερα, μαζί με το πρώτο μου δακρυγόνο ήρθε και το επόμενο σοκ μου- ίσως και το μεγαλύτερο από όσα συνολικά έχω υποστεί τις τελευταίες ημέρες.

Κάπου ανάμεσα στην προσπάθεια μου να ανασάνω αλλά και να βρω έστω και οπτικά τα φιλαράκια μου, βλέπω τον ματατζή να μου κάνει το σήμα της νίκης και εκείνη την χειρονομία που μεταφράζεται ως «Σας γαμήσαμε».

(Δεν φαντάζεσαι πόσο ανακουφίστηκα όταν διάβασα το κείμενο σου
“φωτορεπορτάζ από την διαδήλωση”. Δεν ήμουν η μόνη που το είδε τελικά…).

Είχα θυμό μέσα μου. Το αρχικό μου μούδιασμα είχε μετατραπεί σε οργή. Οργή για τον σάπιο τον ματατζή που όντας ανίκανος να κάνει οτιδήποτε άλλο στην ζωή του, επέλεξε να υπερασπιστεί την χούντα. Οργή για τους ασφαλίτες που σουλάτσαραν δίπλα από τους ματατζήδες. Οργή γιατί ήξερα ότι η εικόνα του ματατζή να κάνει το σήμα της νίκης δεν θα έπαιζε από κανένα ΜΜ «Ε». Οργή για το σύστημα….

Έπνιξα- έστω και για εκείνη τη στιγμή- την οργή μου και ξεκίνησα με την φίλη μου την Δ. αγκαζέ για τον …..(όνομα νοσοκομείου). Πέντε ραμματάκια στο ..... χρειαζόταν και μετά θα ξανακατεβαίναμε προς κέντρο (ωρυόταν η Δ. πως αν δεν φάει μπάτσος πέτρα από το χέρι της εκείνη την ημέρα θα της έμενε απωθημένο. Δεν προσπάθησα και ιδιαίτερα να την μεταπείσω η αλήθεια είναι).

Το ….(όνομα νοσοκομείου) δεν εφημέρευε και εμείς κάτασπρες από το Maalox κατευθυνθήκαμε προς ….(περιοχή) και προς ….. (όνομα νοσοκομείου). Είμαστε στο ασανσέρ του μετρό μαζί με μία κυρία και τα 5 κιλά κολόνιας της και τότε ήρθε το σοκ number ? (έχασα το μέτρημα).

Η κυρία κοιτάζει μία την κάτασπρη Δ., με το μπαταρισμένο ...., μία εμένα και με απορημένο ύφος ρωτάει «Κρεμούλα ή γιαουρτάκι?». Την ενημερώσαμε ότι στο κέντρο έχει διαδήλωση, στην οποία πέφτουν δακρυγόνα και είχα όλη την καλή διάθεση να συνομιλήσω μαζί της αλλά ήταν ήδη αργά. Αυτή είχε ήδη καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είμαστε αναρχικές (με την έννοια που δίνουν στην αναρχία οι ανίδεοι) και το ασανσέρ μας είχε βγάλει στην… επιφάνεια.

Δεν θέλω να μακρολογήσω όμως και νομίζω ότι ήδη το παράκανα.
Συνεχίζω πιο περιεκτικά.

Έχω επιστρέψει σπίτι μου και βάζω ραδιόφωνο, μπας και αναφέρουν τίποτα περί πορείας. Σοκ again. Σαν να μην είχε γίνει τίποτα. Εντάξει, δεν περίμενα να ανοίξω το ράδιο και να ακούσω Βέμπο αλλά ήλπιζα τουλάχιστον σε έναν απεργοσπάστη Δημοσιογράφο που να τολμάει...

Συνέχισα να είμαι σοκαρισμένη καθώς διαπίστωνα ότι η φίλη μου η Μ.- με την οποία σπουδάσαμε μαζί …… - είχε ανεβάσει στο facebook ένα ολοκαίνουριο επαναστατικό άσμα του Ρέμου, το οποίο συγκέντρωσε πιο πολλά Like από το δικό μου post, για το Indymedia.

Οι ημέρες πέρασαν και εγώ αυτό το πενθήμερο επεδίωξα να συνομιλήσω με διαδηλωτές και μη, με πασόκους και αριστερούς, με τύπους του Black Block και με ανίδεους. Επίσης, συνομίλησα με δύο φασίστες, έναν χουντικό και έναν παππού με Αλτσχάιμερ, ο οποίος με ρώτησε τι γίνεται μέσα στο Πολυτεχνείο, μου επέστησε την προσοχή για το χαφιεδότσουρμο που κυκλοφορεί, ενώ μου ευχήθηκε και καλή λευτεριά. Ο παππούς λόγω της νόσου του αναβίωνε στο μυαλό του την Ελλάδα προ 40ετίας αλλά παραδόξως ήξερε πολύ καλύτερα τι έλεγε από όλους τους υπόλοιπους που είχα συνομιλήσει…

Χθες το βράδυ σκεφτόμουν ότι δεν συνομίλησα ούτε με έναν που να έχει βγάλει τα ίδια συμπεράσματα με μένα από την πορεία. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι την Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου με είχαν απαγάγει εξωγήινοι και με είχαν μεταφέρει για κάποιες ώρες σε καθεστώς χούντας. (Μαζί με μένα και καμιά 100στη άλλους, bloggers, ακτιβιστές, Αναρχικούς κ.α).

Είμαι αποφασισμένη αύριο να τηλεφωνήσω στα κανάλια για να ενημερώσω για την απαγωγή μου και θεωρώ πιο πιθανό να μου δώσουν το βήμα να μιλήσω αν τους αναφέρω περί εξωγήινων παρά περί χούντας!

Φιλικά.

Υ.Γ.1 Ελπίζω να μην σε κούρασα. Μετά από τόσες ημέρες κατάφερα να «λύσω» το χέρι μου . Αποφάσισα αυτό μου το κείμενο να έχει αναγνώστη και επέλεξα εσένα γιατί ξέρω ότι έχουμε σε μεγάλο βαθμό ταύτιση απόψεων (σε διαβάζω χρόνια….)

http://pitsirikos.net/