Δεν υπάρχουν πονηρές λέξεις μόνο πονηρά μυαλά. Και ακριβώς εκεί ξεκινάει το πρόβλημα, καθώς υπάρχουν κάποια πολύ πονηρά μυαλά που πλάθουν λέξεις, τις οποίες στη συνέχεια διακινούν μέσα από άρθρα, ρεπορτάζ και αναλύσεις ώστε να τις εντάξουν στην καθημερινότητά μας. Το καινούργιο λοιπόν hit της «έγκριτης» δημοσιογραφίας είναι η μικροεγκληματικότητα…

Τους πήρε δύο δεκαετίες να μας πείσουν ότι υπάρχουν σκληρά και μαλακά ναρκωτικά. Βάζω στοίχημα ότι η μικροεγκληματικότητα θα εισβάλει στη συνείδηση της κοινωνίας πολύ πιο γρήγορα. Οι μέθοδοι βλέπετε είναι πιο εξελιγμένες, τα μυαλά πιο κουρασμένα, οι αντοχές περιορισμένες.
Η αλήθεια είναι ότι με την εφεύρεση της μικροεγκληματικότητας το κράτος ξεμπέρδεψε, σε μεγάλο βαθμό, από την αναποτελεσματικότητα που το χαρακτηρίζει σε θέματα προστασίας του πολίτη (όπως και σε όλα τα υπόλοιπα).
Έχεις φούρνο και σου κλέβουν καθημερινά κουλούρια και ψωμιά, δεν τρέχει και τίποτα, εσύ θα τα βγάλεις πέρα (που λέει ο λόγος) και οι “μικροπαραβάτες” δεν έχουνε να φάνε.
Είσαι γυναίκα που περπατάς σε πολυσύχναστους δρόμους κρατώντας τσάντα και στην πήρανε, δεν τρέχει και τίποτα, θα πάρεις άλλη και αυτοί είναι άρρωστοι, χρειάζονται ιατρική φροντίδα.
Έχεις περίπτερο ή ψιλικατζίδικο, χρήματα στην τσέπη ή κινητό ή μπουφάν, δεν τρέχει τίποτα, σε κλέβουν γιατί οι άνθρωποι αυτοί προσπαθούν να επιβιώσουν.
Και σε ρωτούν: Εσύ, στην ίδια θέση, αυτό δε θα έκανες;
Σιγά μην έρθουν τώρα, το 100 και το 200, η ομάδα ΔΙΑΣ και όποια άλλη ομάδα με βαρύγδουπο όνομα, να σε προστατέψουν. Έχουν να ασχοληθούν με τη ”μεγαεγκληματικότητα”, που περιλαμβάνει ξύλο μεταξύ ναρκομανών, ξεκαθαρίσματα μεταξύ μεταναστών και μαλλιοτραβήγματα μεταξύ εκδιδόμενων γυναικών.
Ζεις και ζητάς και τα ρέστα από πάνω. Επειδή πληρώνεις τους φόρους σου, νομίζεις ότι το κράτος έχει χρόνο να ασχολείται μόνο μαζί σου. Δε σου τα είπαν καλά.
Σου έτυχε ”περιστατικό μικροεγκληματικότητας”; Πάρε ένα ”μαλακό ναρκωτικό” και χαλάρωσε. Δεν τρέχει τίποτα…σ’ αυτήν τη χώρα γενικά.